Quarantaine

Voetstappen op de trap. Een klop op de deur, koffie. Gaat het roep ik nog snel, maar de voetstappen gaan alweer omhoog, op weg om te poetsen, troosten, zorgen. Wekenlang was het andersom. Werkte hij, zorgde ik. Nooit eerder was dat zo geweest. Niet alle dagen. Week in, week uit. Behalve misschien de eerste weken nadat ...

Lees verder

Boos

Gedachten als ‘waarom ik’ of 'het is niet eerlijk’ zijn me vreemd. Dat is geen verdienste, ik heb ze gewoon niet. Maar soms ben ik boos. Ziedend, witheet, ook wel eens. En zonder uitzondering is dat op een moment waarop ik het niet had verwacht. Waarop ik als buitenstaander, of als arts, gedacht zou hebben ...

Lees verder

Vertrouwen

Het vertrouwen komt langzaam terug. Het gekmakende gebonk van mijn hart die eerste maanden. De overslagen. De constante herinnering dat er iets hapert aan dat vitale orgaan. Het orgaan dat je in leven houdt zonder dat je je daar bewust van bent. Ik heb er zelden last meer van. En de keren dat het er nog ...

Lees verder

Ingesleten gedragspatronen

Het is een beetje stil geweest hier. Zo stil dat er op mijn Instagram-account berichtjes binnen kwamen met de vraag of het wel goed met me gaat. Het antwoord is; ja het gaat goed. Heel goed eigenlijk. Ik voel me nog steeds elke week beter. Ik kan steeds meer. Ik loop ook nog steeds tegen ...

Lees verder

De echo van mijn hart

In mei schreef ik over de uitslag van de MRI. Van een slecht naar een matig hart in zeven maanden. Ik hoopte op een wonder en kreeg een beetje verbetering. Hoe anders ging dat nu met het toeleven naar de echo. De hoop op een wonder vervlogen, vervangen door een realistisch ‘er zal wel wat ...

Lees verder

De realiteit

Het gaat best goed met mij. De angst, frustratie, maar ook de overdreven dankbaarheid, het is allemaal wat naar de achtergrond geraakt. Ik voel vooral dat we een weg aan het vinden zijn van leven met deze ziekte. Deze onzichtbare ziekte, met alle beperkingen die erbij horen. Die beperkingen zijn groot, maar er valt wel ...

Lees verder