Werken

Begin van dit jaar, pre-corona.  Een assistente die achter haar balie vandaan stormt om me te knuffelen, een verbaasde patient als getuige. ‘Hij staat je nog steeds goed‘, zegt mijn opleider als ik binnenkom in mijn witte jas. De eerste paar keer nam ik alle tijd voor iedereen. Om te vertellen hoe het met me ging. ...

Lees verder

Ontsnappen

Soms grijpt het me ineens naar de keel. Benauwt het me. Dat dit het nu is. Voor mij, voor ons. Leven met een haperend hart. Een ziekte die zich niks aantrekt van ambities, van graag willen, van je best doen.  Een zaterdagavond op de bank. Mijn buik is zo bol als toen er een baby van ...

Lees verder

Reality check

Ik dacht er ineens aan terug. Aan hoe het voelde, die weken rondom de diagnose.  Aan hoe ik op een bankje zat aan de Spuistraat, afscheid genomen van mijn werk, de kindjes naar de creche. Aan hoe ontheemd ik me voelde en tot rust kwam tegelijkertijd. Dat het me verbaasde dat ik me niet meteen verveelde. ...

Lees verder

Quarantaine

Voetstappen op de trap. Een klop op de deur, koffie. Gaat het roep ik nog snel, maar de voetstappen gaan alweer omhoog, op weg om te poetsen, troosten, zorgen. Wekenlang was het andersom. Werkte hij, zorgde ik. Nooit eerder was dat zo geweest. Niet alle dagen. Week in, week uit. Behalve misschien de eerste weken nadat ...

Lees verder

Boos

Gedachten als ‘waarom ik’ of 'het is niet eerlijk’ zijn me vreemd. Dat is geen verdienste, ik heb ze gewoon niet. Maar soms ben ik boos. Ziedend, witheet, ook wel eens. En zonder uitzondering is dat op een moment waarop ik het niet had verwacht. Waarop ik als buitenstaander, of als arts, gedacht zou hebben ...

Lees verder

Vertrouwen

Het vertrouwen komt langzaam terug. Het gekmakende gebonk van mijn hart die eerste maanden. De overslagen. De constante herinnering dat er iets hapert aan dat vitale orgaan. Het orgaan dat je in leven houdt zonder dat je je daar bewust van bent. Ik heb er zelden last meer van. En de keren dat het er nog ...

Lees verder