Lekker dagje vrij vandaag?

‘Lekker dagje vrij vandaag?’, vraagt A, die sinds kort mijn wenkbrauwen doet. De vraag overvalt me een beetje, ik mompel iets dat meer lijkt op ‘ja’ dan op ‘nou ik ben al vier maanden thuis, ziektewet, hartspierziekte’.

Later vraag ik me af waarom ik het niet gewoon zeg. Het is meer dan het niet meteen willen droppen van een bom onder het gesprek. Het heeft ook te maken met schaamte. Na ruim vier maanden is het nog steeds onwerkelijk. Het leven als hartpatiënt, dat is mijn dagelijkse realiteit. Maar het grotere plaatje, ziek in plaats van sterk en gezond, niet meer vrij in belangrijke keuzes als gezinsplanning, werk, vakanties, dat plaatje went niet. Op zich prima, want ik wil dat plaatje ook helemaal niet. Het plan is nog steeds dat dit hele patient-gebeuren tijdelijk is. Dat ik herstel, en verder ga met mijn leven. Verrijkt met belangrijke levenslessen, wijzer en gelukkiger dan ooit tevoren. Zoiets.

De laatste weken komt er ook een andere stem bij. De stem die zich afvraagt of dit nou allemaal wel zo realistisch is. Of ik mezelf niet voor de gek houd met dit herstel-mantra. En of het niet vooral hoop is wat eruit spreekt, meer dan voorgevoel of intuïtie. Het is een fluisterend stemmetje, makkelijk te overstemmen nog.

Joris trok de parallel met trainen voor een marathon. Voor hem geldt: 80% van de winst boek je in de eerste 20% van de tijd, voor de resterende 20% moet je 80% tijd uittrekken. Of ik al zover ben, weet ik niet. Maar zeker is dat ik vele malen meer kan dan ruim vier maanden geleden. Ik kom van zo ver, de vooruitgang was steeds makkelijk te meten. Nu wordt dat lastiger, ondanks dat mijn leven nog lang niet normaal is. Ik ben gewend aan regelmatige rustmomenten en het indelen van de dag naar mijn mogelijkheden. Dat geeft een verbloemfactor waar ik me vaak niet eens van bewust ben. Ik juich omdat ik weer normaal een stuk kan wandelen zonder klachten. En merk pas als ik naast Joris loop hoe laag mijn tempo is. Ik fiets alleen korte stukjes, want dat is nog best inspannend. Ik zoek mijn fysieke grenzen op en ben teleurgesteld als ik er tegenaan loop. Omdat ik soms vergeet hoezeer ik me aanpas, waardoor ik even geloof dat ik al genezen ben. En van sommige dingen weet ik ook gewoon niet meer hoe zwaar mijn gezonde zelf dat vond (fietsen tegen de wind in, dat ís ook zwaar toch?). Bovendien weet ik niet hoe groot de factoren matige conditie en het effect van medicatie zijn op wat ik wel en niet kan.

Herstel definieer ik als een bijna normale pompfunctie van mijn hart en het (deels) af kunnen bouwen van de medicijnen. Volledig herstel en uiteindelijk geen medicijnen meer nodig, daar hoop ik vurig op. En ons gezin compleet maken met dat oh-zo gewenste derde kindje, daar durf ik bijna niet over te dromen (okee goed, daar droom ik dus elke dag over).

Over twee maanden krijg ik een MRI. Ik ben blij dat het nog twee maanden duurt. Dat er verbetering te zien zal zijn, daar twijfel ik niet aan. Hoe groot die verbetering is, dat kan ik niet goed inschatten. Dus heb ik dat meetmoment liever niet te snel, alsof ik voel dat ik mijn veerkracht alleen kan behouden met een positief bericht. Dat ik dit gelijkmatige leven zonder uitspattingen alleen kan accepteren als ik mag blijven dromen dat het ooit weer anders zal zijn.

Onverwacht geduldig wacht ik deze tijd af. Los van de angst, los van het fluisterende stemmetje, ben ik eigenlijk heel gelukkig. Gelukkig in de kleine wereld die nu mijn leven is. Mooi is dat wel, en hoopgevend op zich, dat dat allemaal zo naast elkaar kan bestaan.

You May Also Like

Werken

Ontsnappen

Reality check

Quarantaine

4 thoughts on “Lekker dagje vrij vandaag?”

  1. Wauw… Ik heb je blog pas vandaag ontdekt en lees alles achter elkaar. Wat een heftig verhaal.. Maar ook wat een moed en wilskracht. Bijzonder om te zien hoe bewust je bezig bent met je lichaam, je fysieke herstel, maar ook tegelijk zoveel aandacht hebt voor het mentale stuk van ziekte. Ik hoop dat het je goed mag gaan, en dat je helemaal zult herstellen, en wens je veel succces en sterkte op de hobbelige weg er naartoe!

    1. Wat een lief bericht, dankjewel! Ja zo allemaal achter elkaar is het nogal wat inderdaad.. wat mooi wat je schrijft over dat herstel en de hobbelige weg, zo is het precies. Gelukkg gaat het nog steeds elke week beter. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.