De ongemakkelijke waarheid

Vrijdagochtend. In de verte zie ik een groepje oudere mensen bij het verzamelpunt in het Vondelpark staan. Ertussen een paar jonge en fitte, dat zijn de fysiotherapeuten. Wij, de patiënten, fietsen of lopen rondjes in eigen tempo, en melden ons tussendoor voor een hartfrequentie check. Ik ga lekker vandaag, bijna 17km/u reken ik uit met het einde van mijn tweede fietsrondje in zicht. Dan zie ik iemand liggen, in de verte klinken sirenes. Ik sta standby om te reanimeren, niet nodig gelukkig. Binnen enkele minuten verandert het verzamelpunt in een wagenpark voor ambulance, brandweer en politie. Welkom bij de hartrevalidatie.

Een bekend gezicht op het Amstelveld. We zagen haar voor het laatst toen de oudste nog een baby was. Enthousiaste begroeting, Joris en zij bespreken de dingen die je zoals bespreekt met iemand die je lang niet hebt gezien. Ik sta ondertussen te bedenken wat ik straks zal antwoorden op de onvermijdelijke vragen. Als ze komen, heb ik niks anders te melden dan de ongemakkelijke waarheid. Bom geworpen, we leven allemaal nog.

Maanden geleden. Voor het eerst sinds de diagnose weer samen uit eten. Op de vraag of we een wijnarrangement willen, antwoord Joris met een gedecideerd ‘mijn vrouw drinkt geen alcohol’. De sommelier kijkt ons veelbetekenend aan, hij snapt het helemaal zegt hij. Wij zijn stil en denken aan dat derde kindje dat nu wel zo ongeveer in mijn buik zou zitten. In ons oude leven dan.

In m’n fancy sportpakje breng ik de meisjes naar de crèche. ‘Ah’, zegt een andere moeder in sporttenue, ‘nog een moeder die gaat hardlopen?’. ‘Ehh ja’, mompel ik, met een wat zachter ‘zoiets’ er achteraan. Dan loop ik mijn trainingsrondje langs de Amstel, hardlopers en fietsers halen me in. Het voelt wel als hardlopen, dat dan weer wel.

Ik kom binnen in de fitnessruimte van het revalidatiecentrum. ‘Wat is jouw functie?’, vraagt een patient.

Nu. De meisjes in bed, Joris aan het varen en ik aan tafel. Een maandelijks terugkerend klusje, het vullen van de maandbox met pillen. Pillen die mijn leven redden, op zich. Maakt het toch nog een beetje spannend, deze zaterdagavond.

You May Also Like

De echo van mijn hart

De realiteit

Weinig energie en een gezin, hoe doen wij dat?

Van dokter naar patiënt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.