Ik ben er klaar mee

Ik wil schrijven, maar ik weet niet waarover. Over de dagen die steeds normaler worden in hun eentonigheid? Over de warmte, die inderdaad veel van me vraagt? Over ons eerste weekend kamperen, een tien voor doorzettingsvermogen, maar een matige voldoende voor ontspannen en genieten? Over de goeie en de slechte dagen, die laatste onvoorspelbaar maar dwingend? Over de visioenen van een fles koude witte wijn en zout op een versgekookt eitje?

Ik wil schrijven, maar ik weet niet hoe. Hoe omschrijf ik de angst voor dit leven, zo gematigd en beheerst, voor altijd? Hoe kan ik ooit uitleggen hoe het voelt om elke dag te denken aan een kindje dat er misschien nooit meer komt? Hoe kan ik uitleggen dat de tevredenheid met dit leven voortkomt uit intense dankbaarheid dat ik er nog ben? Hier, bij Joris en onze meisjes. Want natuurlijk legt de dood het af tegen mijn leven nu. Maar als ik denk aan mijn oude, gezonde leven? Als ik mijn vrienden zie die dat leven nog steeds leven en ik me een buitenstaander voel? Hoe gek het is om in je hoofd nog te kunnen wat je kon (even tussendoor een muurtje sauzen, huishouden naast je werk ipv huishouden als hoofdactiviteit, opereren) en elke dag weer verbaast te zijn dat dit allemaal niet meer gaat. Hoe het voelt als elke fysieke handeling energie kost, niks meer vanzelf gaat? Hoe het mijn wereld klein maakt. Hoe ik vanaf de bank grote dromen droom. Wat me soms helpt en me soms nog eenzamer maakt.

Ik wil schrijven, maar ik weet niet waarom. Wat heeft het voor zin, deze kwetsbaarheid in het openbaar? Waarom delen wat zo persoonlijk is, zo intiem?

Ik wil schrijven. Dat weet ik. Misschien omdat het er al schrijvend even niet toe doet wat ik fysiek kan. Misschien omdat het bijzonder is, zoveel intens lieve berichten van wildvreemden. De herkenning die sommigen schrijven te vinden.

Misschien omdat ik me schrijvend meer mezelf voel dan in mijn nieuwe leven. Dat personage van therapietrouwe positieve patient, daar ben ik even helemaal klaar mee. Op papier mag ik vloeken om deze slechte film. En vloeken tegen de mensen die zeggen dat ik ook in het echt best mag vloeken, maar die niet snappen dat een eeuwig vloekende patient nog erger is dan een eeuwig positieve patient. Op papier mag ik jaloers zijn op alle mensen zonder ziekte en bedenken welke ziektes ik liever had gehad dan deze. Mag ik onbezorgd een fles wijn achterover slaan en een pizza bestellen. Of beter; sushi met heel veel soja saus. Mag ik denken aan wat ik wil met mijn werk, in plaats van wat ik kan. Mag ik werken, uberhaupt. Mag ik een lastminute boeken naar Italie, waar we elke dag lunchen met pasta alla vongole. Mag ik fantaseren over avonden doorzakken met vrienden, als we uit de kleine kinderen zijn en niet meer eeuwig vermoeid. Mag ik denken aan mezelf als energieke oma die oppast en tussendoor even de was doet en kookt. Mag ik dromen over alle verre landen waar Joris en ik terug wilden komen als de meisjes uit huis zijn.

Mag ik hopen, blijven hopen, tegen beter weten in.

(foto: voorjaar 2016 in Italië)

You May Also Like

De realiteit

Weinig energie en een gezin, hoe doen wij dat?

Van dokter naar patiënt

De ongemakkelijke waarheid

6 thoughts on “Ik ben er klaar mee”

  1. pff wauw… ongelofelijk heftig wat je doormaakt. en juist niet in de grote dingen, maar de kleine dingen, hoe alles zo 180 graden anders is. confronterend als je leeftijdsgenoten ziet, die zich misschien niet een beseffen hoe blij ze mogen zijn met hun energie en mogelijkheden. Ik hoop dat dit soort blogs ook een stukje verwerking voor je mogen zijn… veel sterkte!

    1. Dankjewel, lief! En ja confronterend is het.. je denkt toch altijd dat dit soort dingen jou niet overkomt (gelukkig ook maar). Ik kan het zelf soms ook nog amper geloven. En het schrijven en alle reacties helpen zeker! Liefs

  2. Tranen in m’n ogen. Wat een heftig proces zeg! Ik wil je zeggen dat ik zo ontzettend hoop dat het meer dragelijk wordt en dat we een soort van wennen komt…maar dit klinkt ook zo makkelijk gezegd. Ik weet niet beter dan dat m’n hart rammelt…voor jou is het nieuw en dit lijkt me zo moeilijk! Nogmaals; respect voor hoe je het doet en blijf zo schrijven als verwerking voor jezelf maar ook voor herkenbaarheid naar de ‘gezonde’ buitenwereld! Ik leef met jullie mee!

    1. Dankje lieve Marlijn. En ja heftig is het..zo wennen aan alles wat er niet meer kan, of misschien niet meer want we hebben geen idee of en in hoeverre ik nog verder zal herstellen. Gelukkig lukt positief blijven meestal goed. Maar niet altijd.. Altijd al weten dat je hart rammelt lijkt me trouwens ook niet eenvoudig. Dankje voor je lieve reactie!

  3. Toch weer heel ontroerend geschreven. Je schrijft mooi. Je schrijft inderdaad ook van je af. Je ordent denk ik ook je eigen emoties door ze op te schrijven. En dan de lieve reacties van mensen is een kadootje erna. Ik denk dat sommigen ook echt wel af en toe stil staan bij die dingen in het leven die zo vanzelfsprekend en zo normaal lijken door jouw verhalen. Ik althans wel. Dat is ook iets moois wat jij bereikt met je verhalen.
    Toch hoop dat je weer helemaal zilt herstellen en dat deze ervaring dan je leven ‘ rijker’ heeft gemaakt. Liefs

    1. Lieve ‘anoniem’, ik weet niet wie je bent maar wat een lieve woorden. Dat ordenen van die emoties klopt denk ik wel, het lucht in ieder geval op om het op te schrijven. Dat anderen er vervolgens ook iets aan hebben/ uit halen en dat ook nog eens laten weten, dat is erg fijn. En dat laatste, oh, ik hoop het zo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.