Weinig energie en een gezin, hoe doen wij dat?

Gisteren. Vaste woensdagochtend date met vriendin S en haar kindjes. We spreken ergens anders af dan in de vaste speeltuin vlakbij mijn huis. Met dank aan de Urban Arrow (onze elektrische bakfiets) is mijn actieradius een stuk groter geworden. Maar voordat het zover is: ontbijt, een gevallen beker karnemelk opdweilen, proberen te douchen zonder dat de boel afgebroken wordt, twee kinderen jassen en schoenen aan, o er moet er toch nog één poepen, waar zijn je sandalen, daar onder de bank, tas pakken incl boterhammen smeren voor de lunch, twee trappen af en naar buiten, kinderen in de bakfiets, ja hoor het tasje met luiers valt in de gracht, naar binnen rennen, schepnet pakken, tasje eruit vissen, op de fiets, accu vergeten, weer naar binnen. Eenmaal op de fiets overvalt me een weldadige rust. Ik zet de motor maximaal aan en we fietsen naar noord. Daar aangekomen blijkt de nieuwe speeltuin geweldig voor mijn oudste die houdt van klimmen. Mijn jongste heeft veel zelfvertrouwen en kan een beetje klimmen, die combinatie maakt dat ik er steeds achteraan moet. En precies dan, het is 10u, merk ik mijn beperking. Na de ochtendspits die fysiek meer vergt dan toen ik nog gezond was, voel ik hoeveel energie het me kost om steeds op te staan en te tillen. Er gebeurt niks als ik gewoon doorga, ik kan wel even interen op mijn reserves, maar hoe langer ik doorga hoe meer hersteltijd ik nodig heb. En de dag is nog maar net begonnen. We verkassen naar het pierenbadje ernaast waar ze beide wel zelf kunnen spelen en ik even bij kan komen op een bankje.

Voor wie mij volgt op Instagram, heeft er al wat over gelezen. Over dat ik soms mensen tegenkom die ik lang niet heb gezien, maar die wel weten hoe het met me gaat omdat ze me online volgen. Best handig en fijn dat ik niet alles uit hoef te leggen. Maar soms ook wel raar. Ik vroeg me ineens af of het beeld dat ze gekregen hebben wel overeenkomt met de werkelijkheid. De hoogte- en dieptepunten, die deel ik meestal wel. Maar de dagelijkse speeltuin-issues zoals hierboven, daar schrijf ik veel minder over. En die zie je ook niet, als je mij tegenkomt op de fiets of erbij bent als ik de jongste help met 48 keer van dezelfde glijbaan gaan. Terwijl dit nou juist mijn dagelijkse realiteit is; doseren, aanvoelen hoeveel energie iets kost, rustmomenten inlassen.

Daarom mijn ‘lessons learned’ op een rijtje. Voor degenen die ook niet anders kunnen en er misschien herkenning in vinden. En als reminder voor degenen die nog vliegen; je hoeft niet eerst ziek te worden om dit te leren.

Het belangrijkste hebben jullie niet perse iets aan, maar een man die dingen overneemt is aan te raden. Het is nu negen maanden na de diagnose, en de routine die we inmiddels hebben, geeft veel rust. Joris doet de nachten en de meeste ochtenden (die vroeg beginnen in de zomer). Hij brengt de meisjes twee dagen per week naar de crèche en is op vrijdag thuis. Hij doet elke week boodschappen waardoor ik nooit hoef te sjouwen met zware spullen. De afgelopen negen maanden was hij geen nacht van huis en de avonden dat hij weg was tijdens spitsuur zijn op één hand te tellen. Het is bijna vanzelfsprekend geworden, maar wel cruciaal in het sparen van mijn energie. En op mijn beurt probeer ik hem te ontzien door de meisjes van de crèche te halen, elke dag te koken en andere klusjes in huis te doen. Daarnaast zorg ik twee dagen in de week voor de meisjes. In het begin was dit te zwaar, en hadden we extra opvang nodig. Nu lukt het meestal wel, zeker omdat ik ook twee dagen in de week heb waarop ik kan bijkomen van deze fysiek net iets te zware dagen. En omdat ik veel beter ben geworden in waar ik helemaal niet goed in was.

Vertragen
Als vanzelf vertraagde ik, in dat rare jaar 2018. Toen ik al zo ziek was, maar het nog niet wist. Op de terugweg van speeltuin naar huis, zaten we op ieder bankje. Want mijn peuter vond dat leuk, en ik vond het prima. Ik had geen idee hoe hard ik die kleine pauzes fysiek nodig had. Pas toen ik echt geen andere keuze had, luisterde ik naar mijn lichaam, al was het dan onbewust. Dat vertragen doe ik nog steeds, nu bewust. Ik parkeer de kinderwagen voor een verhuislift en ga er zelf ook bij zitten, gegarandeerd 5 minuten pauze (en hoera voor wonen in het centrum van Amsterdam want verhuisliften op elke hoek). Trappetjes klimmen onderweg naar de speeltuin, allemaal prima zolang er een bankje in de buurt staat, kan ik even bijkomen. Nu is dit natuurlijk allemaal makkelijker als je veel tijd hebt. Ik snap heus dat je niet twintig keer op een bankje gaat zitten als het 18u is, je 2 vermoeide kinderen van de crèche haalt en je ook nog moet koken. Maar daar komt het volgende punt om de hoek kijken.

Het hoeft niet zo perfect
Elke dag vers koken. Want dat is gezond en lekker en goed voor je kinderen. Dat was een soort basisregel in mijn hoofd. Het klopt op zich ook wel. Maar o wat legde ik de lat hoog. Want op een moment dat iedereen moe is en je kinderen liever aan je been hangen dan dat ze gaan spelen, kost dat koken enorm veel energie. En in ons geval is de oplossing ook nog super simpel; ze eten warm op de crèche dus ik kan ze gewoon ’s avonds brood geven. Ik begrijp niet waarom ik dit niet altijd al deed. Wij eten nu vaak zelf als ze in bed liggen, wat ook een enorme eye-opener is want echt, wat is een ongestoorde maaltijd fijn. Mocht dat brood-eten geen optie zijn, is het niet zo moeilijk om wat extra te koken in het weekend en dat op te warmen op je werkdagen. Gezond en vooral ‘goed genoeg’. Hetzelfde geldt voor je huishouden/het fotoboek van 2009 dat nog gemaakt moet worden; leuk als je er zin in hebt, maar laag op de prioriteiten-lijst. Overigens vind ik sowieso een gouden regel; als de kinderen slapen, heb ik tijd voor mezelf. Opruimen, was opvouwen, stofzuigen, allemaal klusjes die je prima kunt doen als ze wakker zijn. Ze vinden het leuk om te helpen en 9 van de 10 keer gaan ze zelf spelen omdat ze zien dat jij bezig bent. Dus zodra ze in bed liggen (overdag of ’s avonds) is het rennen naar de bank of je bad, om te lezen, schrijven, netflixen of iets anders te doen waar jij gelukkig van wordt. En: als je overeind en een beetje gelukkig blijft in de uitdaging van werken/dan wel ziek thuis zijn en een gezin, dan doe je het hartstikke goed. Wat me brengt op het volgende punt.

Zorg voor jezelf
Ik vind dit veel makkelijker nu ik meer tijd met de meisjes heb. Toen ik veel werkte, stond ik ieder moment met de kinderen volledig ‘aan’. Alles kon, een animatieteam was er niks bij. Nu speel ik natuurlijk nog steeds met ze, maar ik vergeet mezelf niet. Een warme koffie bijvoorbeeld, dat vind ik inmiddels m een soort basisrecht. Dus zeg ik tegen ze (ja, ook tegen de jongste van anderhalf) dat ik eerst m’n koffie drink en daarna kom puzzelen/een hut bouwen/met de poppen spelen. Moet je dat daarna wel echt doen, maar hier werkt het goed (op een enkele uitzondering na). Ook in het weekend neem ik meer tijd voor mezelf; een uurtje in bad gaan of een ijsje eten met een vriendin neem ik nu veel makkelijker tijd voor. En nog twee praktische tips: ga plassen als je moet plassen en eet voordat je omvalt van de honger. Dingen die vrij logisch klinken, maar die ik zeker in mijn werk als chirurg in opleiding niet altijd deed.

Rustmoment
Ergens midden op de dag neem ik een langer rustmoment. De jongste slaapt nog overdag, de oudste niet meer. Eerder las ik haar dan voor, maar ook dat kost me energie. En in het kader van ‘het hoeft niet zo perfect’ is boekje lezen filmpje kijken geworden. Zo kunnen we samen op de bank liggen, en heb ik tijd voor een eigen boek of zelfs om even mijn ogen dicht te doen. Deze tijd gebruiken om in je telefoon te duiken kan ook, maar daar laad ik meestal niet echt van op. Dat doe ik dus tien minuten gericht (mail en berichten beantwoorden, even insta checken) en daarna leg ik mijn telefoon weg.

Nu klinkt dit allemaal heel mooi en in balans, maar ook ik loop nog regelmatig tegen mijn grenzen aan. Vorige week nog was ik op mijn oude werk waar ik veel te lang bleef en, jawel, vergat te plassen en pas in de auto merkte hoeveel trek ik had want niet geluncht. In dit geval was het uit enthousiasme, het was zo goed iedereen weer te zien. Maar feit blijft, mijn ingesleten gewoonte om gas te geven als ik moe ben (klinkt tegenstrijdig hè, en dat is het ook), is hardnekkig. Hoe irritant ik het ook altijd vond (okee, soms vind) dat Joris vertraagt als hij moe is, ik zie nu wel hoeveel logischer en gezonder dat is. Pas nu ik ziek geworden ben, en geen andere keuze heb, realiseer ik me hoe ik mezelf tekort heb gedaan. Met dat gevlieg en die torenhoge eisen. Want natuurlijk hebben positieve eigenschappen als perfectionisme en doorzettingsvermogen een keerzijde. Nu ik mijn energiebesparende maatregelen opsom, vind ik het gek dat ik deze dingen niet al deed. En ja, kan ik zelfs dankbaar zijn dat mijn ziekte me dit leert (al had ik er liever geen ziekte voor nodig gehad).

Ik ben best benieuwd hoe anderen (al dan niet chronisch ziek, met of zonder drukke baan) dat doen. Zorg jij goed voor jezelf en hoe doe je dat? Gouden tips zijn welkom, fijn voor mij en degenen die meelezen!

You May Also Like

De realiteit

Van dokter naar patiënt

Ik ben er klaar mee

De ongemakkelijke waarheid

8 thoughts on “Weinig energie en een gezin, hoe doen wij dat?”

  1. Wederom herkenbaar. Die mannen hebben het maar te verduren met ons. Ook Santosh neemt veel over. Rustmomenten wanneer ik alleen ben gaat prima maar met een 4 jarige is het lastiger, soms puzzelen maar vooralsnog te doen! En dat het niet zo perfect moet, het voelt zo fijn sinds ik dat ook echt zo voel. In het begin lastig maar nu hoor ik regelmatig: let it gooooo in Mn hoofd 😂 en leg me er dan ook echt bij neer! Fijn doe herkenbare punten 😊

  2. Niet drinken op werk omdat er geen tijd is om te plassen op werk, klinkt belachelijk, maar je bent zeker niet de enige! we zouden allemaal iets beter voor onszelf moeten zorgen, ook in de zorg.
    Xx

  3. Wat een inzicht! Ik heb er weinig aan toe te voegen, behalve dat wij sinds een jaar (mijn eigen ikbennuechtziek-moment) boodschappen bestellen. Levert zoveel meer tijd op. Helemaal omdat Eva het bestellen op zich neemt, maar voor ons beide nu geen toch nog even naar de supermarkt situaties meer. Verder hebben we meer vaste schoonmaak en opruim dagen, zodat je dat verder los kan laten en het geen stress oplevert. Geen stress over iets wat niet af is, is minstens zo belangrijk als het doen heb ik geleerd. Maar ik geloof dat ik van jouw lijst nog veel kan leren! Mooi hoe je het allemaal vastlegt!

    1. He Reynold, wat een goeie om jezelf dat te gunnen!! Hoef je niet perse ziek voor te zijn ook. Misschien ook wel wat voor ons. En vaste afspraken/opruimmomenten etc werken hier ook goed, scheelt discussies en gedoe. En daar zit niemand op te wachten:)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.