Boos

Gedachten als ‘waarom ik’ of ‘het is niet eerlijk’ zijn me vreemd. Dat is geen verdienste, ik heb ze gewoon niet. Maar soms ben ik boos. Ziedend, witheet, ook wel eens. En zonder uitzondering is dat op een moment waarop ik het niet had verwacht. Waarop ik als buitenstaander, of als arts, gedacht zou hebben ‘waarom in hemelsnaam?’.

Het was de derde dag van mijn opname op de hartbewaking rondom de diagnose vorig jaar. De dag ervoor had de verpleging verteld dat ik mogelijk naar een andere kamer zou moeten. Iets verder bij crashkar en de balie vandaan. Het leek me een goed teken dat ze me wat minder interessant vonden. Ik probeerde wat te lezen toen een verpleegkundige mijn kamer binnen stormde. Ze pakte mijn toilettas, griste mijn kleding van een haakje en was weer weg. Toen ze terugkwam, was haar collega er ook en ze haalden mijn bed van de rem. ‘Eh, wat gaat er gebeuren?’ vroeg ik. ‘Je gaat naar de kamer hiernaast, er komt zo een patient voor deze kamer’. Prima, voor mij maakte het weinig uit. Maar wat me wel wat deed, was de manier waarop ze mijn spullen meenam, mij meenam, zonder een enkele vraag. Ik dacht aan al die keren dat zoiets gespeeld had bij patiënten die ik behandelde. En hoe ik daar verder niet over nadacht of me mee bezig hield. Logisch ook, ik had wel wat anders te doen. Maar nu wist ik hoe het voelde. De regie kwijt.

Maart dit jaar. Ik meld me voor een fietstest in het revalidatiecentrum. De fysiotherapeut haalt me op voor de voorbereiding. Na tien minuten zit ik klaar op de fiets. In mijn sport-BH, met ECG draden overal, een bloeddrukband. En een groot zwart masker over mijn neus en mond waarmee de uitstoot van CO2 bepaald wordt om zo de verzuringsdrempel te kunnen bepalen. De fysiotherapeut belt de revalidatiearts dat ze kan komen. Ik wacht en wacht en wacht. En denk aan hoe efficiënt ik het vond als mijn patiënten al uitgekleed waren voordat ik binnenkwam op de poli. Vijf lange minuten later komt ze binnen. We stellen ons aan elkaar voor, ik hoop dat ze me kan verstaan met dat masker en en alles. “Hoe gaat het?”, vraagt ze. Ik mompel ‘goed’ in plaats van ‘wat denk je zelf’. Woedend begin ik te fietsen.

Een tijdje geleden. Toen ik in overleg met Prof P bloed had laten prikken vanwege wat klachten. Ik maakte me zorgen. De uitslag stond na 24 uur nog niet in het elektronisch patiëntendossier. Tegen beter weten in, besloot ik ernaar te vragen bij de balie assistentes. De dames mochten de uitslag niet geven, legden ze geduldig uit. Professioneel begreep ik dat, wist ik het natuurlijk ook wel. En toch was ik zo boos als mijn tweejarige die zichzelf niet mag aankleden terwijl ze dat wel kan. Mijn bloed, mijn uitslag, mijn dossier. Degene die me erna over de uitslag belde, legde me uit waarom de balie dames de uitslag niet konden geven. Op zalvende geduldige toon, het was niet moeilijk het ingehouden onbegrip te herkennen. Het maakte het niet beter. En inmiddels stond de uitslag allang in het, door mijzelf in te zien, elektronisch patiëntendossier. Niet redelijk of charmant. Maar wel hoe het was.

Recent. Ik word gebeld over de holter die ingepland moet worden. ‘Dat wordt op maandag de tweede om 9,.30’. ‘Ehh ik kan eigenlijk de hele week, maar de maandag is niet handig. Op die dag werk ik’. ‘Tja mevrouw, het is natuurlijk wel belangrijk he. En de uitslag moet er zijn voordat u op de poli komt. Dus ja het wordt maandag de tweede om 9.30’. Ik weet dat het geen zin heeft, de boosheid en frustratie. Zonde van m’n energie. Maar het liefst trek ik deze mevrouw door de telefoon om te schreeuwen dat ik een mens ben, met een leven. En dat mijn leven niet draait om ziekenhuisafspraken, maar andersom. Bedankt nog voor het begrip.

Ja, de patient is soms lastig. Want hij is bang en kwetsbaar. Overgeleverd aan de zorg/bekwaamheid/vaardigheden van een onbekende. Dat je hier als arts of verpleegkundige niet altijd aan denkt, snap ik. Dat deed ik zelf ook niet. Want druk en hoofd- en bijzaken. Maar wat voor jou als professional een bijzaak is.. nou ja, jullie snappen hem wel. Geloof me, het maakt het verschil.

You May Also Like

Chronisch ziek; hoe is dat voor je relatie?

Hoe vertellen we het de kinderen

Hoop

Werken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.