Reality check

Ik dacht er ineens aan terug. Aan hoe het voelde, die weken rondom de diagnose. 

Aan hoe ik op een bankje zat aan de Spuistraat, afscheid genomen van mijn werk, de kindjes naar de creche. Aan hoe ontheemd ik me voelde en tot rust kwam tegelijkertijd. Dat het me verbaasde dat ik me niet meteen verveelde. Toen de diagnose die alles verklaarde. Voordat ik startte met de medicijnen had mijn lichaam uit alle macht geprobeerd de verminderde pompkracht van mijn hart te compenseren door mijn hart heel snel te laten kloppen. Een handige truc om toch nog wat zuurstofrijk bloed naar mijn organen en spieren te brengen. De enige reden ook dat het mogelijk was dat ik met zo’n slecht hart kon functioneren in zo’n drukke baan. De reden dat ik maar bleef afvallen, al dacht ik dat het door de borstvoeding kwam. De medicijnen remden mijn hartfrequentie en ineens paste mijn functioneren bij hoe slecht mijn hart het deed. 

Hoe ik elke ochtend wakker werd en dacht, ‘ja, vandaag gaat het echt beter. We kunnen misschien wel wat leuks gaan doen’. En dat ik dan gedoucht had en me aangekleed. En niet anders kon dan toegeven dat dit voldoende activiteit was. Voor de dag.

Ik herinner me een weekend in ons familiehuis in Friesland. Er werden lange en korte wandelingen gemaakt, de kinderen speelden in de tuin, mijn schoonzusje die ging hardlopen. Ik lag alleen maar op de bank en vroeg me af of ik ooit nog weer mee zou kunnen doen. Met het leven.

Ik dacht eraan omdat ik het in het dagelijks leven soms makkelijk vind om het te vergeten. Of niet echt te vergeten, maar te stoppen in een doosje met verdrietige herinneringen, iets wat achter ons ligt. Het gaat immers zo goed nu. Maar niets is minder waar. “We zitten er nog midden in”, zei Joris een paar weken geleden, toen we in bed lagen. Het was na een paar ellendige weken. Waarin ik me moe voelde, zo moe. De energie waarmee ik de dag in ging en de uitputting die me al rond lunchtijd besloop. Het opzien tegen simpele dingen. Die stress die een lijstje van huishouden opleverde. En vooral, een gedachte die ik herkende van het hele zieke jaar 2018, toen ik het nog niet wist. Talloze keren stelde ik me toen voor hoe ik uit de situatie getild zou worden. Hoe iemand met sterke armen me op zou tillen, me neer zou leggen in een bed met zachte witte kussens. Hoe ik uit zou rusten, terwijl iemand me schalen met heerlijk eten bracht. Het schudde me wakker, deze bekende gedachte. Ik voel me echt minder goed dan de tijd hiervoor. 

Het onvermijdelijke zoeken naar verklaringen kon beginnen. Mijn gevoel zei me dat het geen achteruitgang was. Dus kwam ik al snel uit op bijwerkingen van de medicijnen. Dat pastte ook bij hoe beroerd ik me voelde als ik een tijdje stil zat in de zon, met armen en benen van lood en hoeveel moeite het me dan kostte om me te verplaatsen naar een schaduwplekje. Ik mailde Prof P met mijn hypothese en stelde voor 1 medicijn te staken. Dat had ik er zelf een half jaar geleden bijbesteld, in een poging het maximale uit deze herstelperiode te kunnen halen. “Zou kunnen”, dacht ook Prof P, maar eerst maar even zeker weten. Lab, holter, echo, daar gingen we weer. Mijn vertrouwen was groot, maar de angst niet ver weg. Gelukkig bleek mijn intuïtie juist; de echo liet zien dat ik weer wat vooruit ben gegaan ten opzichte van vorig jaar. 

En terwijl ik wacht op een laatste uitslag, realiseer ik het me ineens. Die bijwerkingen spelen vast hun rol. En stoppen met dat medicijn wil ik nog steeds wel, kwaliteit van leven als prioriteit in plaats van het onderste uit de kan, na bijna 2 jaar met een rottige diagnose. Maar de echte oorzaak, ben ik waarschijnlijk zelf. Mijn enthousiaste, energieke zelf. Mijn kracht. En mijn valkuil. Ik heb het pas door als ik een paar dagen bij mijn moeder ben met de meisjes. Waar ik niks aan huishouden doe, niet kook, waar ik elke ochtend uren mag uitslapen. Ik deed teveel. Meer dan mijn hart kan bijbenen. Ik kwam thuis en deed een stap terug. Hoi energie, wat fijn je weer te zien. 

De balans weer terug. Voor nu dan tenminste. 

You May Also Like

Werken

Ontsnappen

Quarantaine

Boos

4 thoughts on “Reality check”

  1. Lieve Joanne,
    En je doet het zo goed👍Zo stoer om jullie te zien aankomen op de bak/ fiets. En wat was het fijn om met en bij elkaar te zijn. Quality time. Tot gauw en geniet van de vakantie 😘

  2. Wat een prachtige blog, tranen in mijn ogen. Wat ben jij sterk, zo sterk dat je uiteindelijk ook “zwak” kunt zijn. ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.