Werken

Begin van dit jaar, pre-corona. 

Een assistente die achter haar balie vandaan stormt om me te knuffelen, een verbaasde patient als getuige. ‘Hij staat je nog steeds goed‘, zegt mijn opleider als ik binnenkom in mijn witte jas.

De eerste paar keer nam ik alle tijd voor iedereen. Om te vertellen hoe het met me ging. Over hoe gek het was er weer te zijn, na alles wat er gebeurd was. Nadat ik zo bewust afscheid nam van het vak, met verdriet, dat wel. Nadat ik zo ziek was geweest en later druk met mijn revalidatie. Maar na een paar keer merkte ik hoeveel energie het me eigenlijk kostte, dat vertellen. En hoe niet passend het voelde, mijn eigen patiëntenverhaal op een plek waar ik zelf de arts was. De arts ben. Mijn pragmatische coach adviseerde een goeie one-liner en wat minder informatie. Een van de wonderlijke ontdekkingen tijdens mijn ziekzijn, dat de openheid die me altijd veel oplevert, me ook iets kost. Een waardevol advies dat ik ter harte nam. 

Van eerst alleen wat telefonische patiënten, en eindeloos zoeken naar waar ik dat ene onderzoek ook alweer moest aanvragen, naar meedraaien op de polikliniek als vanouds. Boventallig weliswaar nog, zodat ik de ruimte had om mijn tempo aan te passen als het nodig was. Een bewuste keuze die poli, want het minst fysieke onderdeel van ons vak. Een dag per week inmiddels weer, met als plan drie dagen werken deze zomer waarbij ik ook weer zou gaan opereren, de SEH en afdeling zou doen. Een eigen schema dat uiteraard een stuk sneller ging dan het schema van de bedrijfsarts. Of dat fysiek haalbaar was, was afwachten. En het was een schema dat geen rekening hield met Corona. Het lijkt bijna alsof het niet gebeurd is. Die volle poli’s met goed- en slechtnieuwsgesprekken, een patient iets vertellen wat ze niet wilde horen en daarna hard moeten werken om het gesprek nog in goede banen te leiden. Vragen beantwoorden van jongerejaars assistenten. Beslissen eerder naar huis te gaan op een dag dat het niet ging (door een opkomende griep, bleek later). Opeens tranen toen één van mijn bazen tijdens de lunch vroeg hoe ik me voelde. Ik geniet van het patiëntencontact. Van samenwerken met collega’s. Van me geen patient voelen. En tegelijkertijd, mijn patient-zijn is weliswaar onzichtbaar voor anderen, maar voor mijzelf zo aanwezig in mijn werk. 

Als ik, weken voor mijn eerste werkdag, ga lunchen met één van mijn bazen en ze vertelt dat ze even bang was toen ze een ambulance zag staan vlakbij de plek van onze afspraak. Als de allereerste patiënt die ik zie na anderhalf jaar thuis, iemand is van mijn leeftijd met een cardiale voorgeschiedenis. Als we een bespreking hebben en er gepraat wordt over bloedverdunners die een patient gebruikt (en ik denk: ik ook, ik ook). Als een patiënte extra zenuwachtig is voor een uitslag, omdat ze aan de non-verbale signalen van de laborante dacht te merken dat haar borstkanker terug was (en ik denk; ik begrijp je zo goed). Als een patient boos is vanwege onduidelijkheid, want de een zegt dit en de ander dat, en er wordt geschoven met afspraken alsof hij een nummer is (en ik denk; ik snap je, echt).

Het is niet erg. Geloof ik. Ik vertrouw erop dat de ruimte die dit patient-zijn nu nog inneemt, vanzelf kleiner zal worden. En denk aan hoeveel artsen er zullen rondlopen met hun eigen patientverhaal. En hoe zij, misschien zonder dat patiënten of collega’s het doorhebben, net die extra stap zetten voor hun patiënt. Precies op het juiste moment een hand op een schouder leggen. Een medisch niet noodzakelijke vraag stellen, uit oprechte belangstelling. Een mooi idee, vind ik dat.

You May Also Like

Chronisch ziek; hoe is dat voor je relatie?

Hoe vertellen we het de kinderen

Hoop

Ontsnappen

6 thoughts on “Werken”

  1. Ja mooi weer. Ik denk absoluut dat een arts een betere arts is als hij of zij wel eens aan de andere kant heeft gestaan. Ook als een naaste erg ziek is geweest. Daar ‘leer’ je zoveel van. Wat goed is om te zeggen. Wat beter is om niet te melden of hoe je t kan meedelen of hoe echt niet.
    Duurt wel lang die Corona tijd hè? Je wordt weer gemist op t werk;( . (Maar ik begrijp het helemaal dat je niet mag hoor!)
    Eens een keer bellen als ik terug ben van vakantie?

  2. Lieve Joanne,
    Je moet maar een boek schrijven van al jouw ervaringen. Daar zullen veel patiënten en of gezinsleden van patiënten iets aan hebben.
    Liefs en je bent een kanjer xxx

  3. In trainingen over goede zorg, goed hulpverlenen, doen we vaak een oefening met het terugblikken op een situatie waarin de hulpverlener zelf, privé, hulpvrager was. Onderzoeken wat je ervaart als goede zorg en minder goede zorg kan heel erg helpen bij je eigen werk.
    Hoe naar ook, de ervaring die jij daarin meeneemt naar je werk is onbetaalbaar. En hoe je erover schrijft mogelijk ook voor anderen. Voor mij herkenbaar in ieder geval! En ik kan door jouw voorbeelden weer wat variëren in voorbeelden in een volgende training!

    1. Ha, ben blij dat mijn ervaring dan iig daar goed voor is:) en lief wat je zegt, zou mooi bij-effect zijn als andere hulpverleners ook wat hebben aan mijn patientenervaring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.