Hoop

“Ik moet nog wat berekeningen doen, maar denk niet dat je achteruit gegaan bent”, zegt de laborant die een echo van mijn hart maakt. Als ik het ziekenhuis uitloop, denk ik aan hoe alles afhangt van je perspectief. Zijn woorden goedbedoeld en geruststellend. Maar ik vroeg me vooral af hoeveel ik vooruit gegaan zou zijn.

“Hoe is het met je?”. Een moeilijk te beantwoorden vraag. Goed, als je kijkt naar alles wat ik weer kan. Wandelen, sporten, voor de meisjes zorgen en daarvan genieten, afspreken met vrienden, champagne drinken op onze trouwdag met Joris op de brug voor ons huis. Slecht, als je kijkt naar alles wat ik niet (nooit?) meer kan. Een trap op rennen, normaal fietsen, leven zonder pillen en hun bijwerkingen, onbeperkt (zout) eten en alcohol drinken, werken zoals ik dat deed, zwanger zijn, een dag hebben vol energie en zonder pauzes.

“Focus er maar niet teveel op. Dat het lager wordt is mooi, maar jouw NTproBNP* zal nooit meer normaal zijn (*een eiwit, gemeten in bloed, dat de mate van hartfalen aangeeft)”. Ik weet nog hoe boos ik werd van deze opmerking van iemand in het ziekenhuis. Van het ontnemen van hoop. En ook dat ik dacht, DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN. De vlag ging dan ook uit toen dit stofje de normaalwaarde had bereikt, begin dit jaar. Wat niet betekent dat mijn hart niet meer ziek is, maar wel dat de medicijnen hun werk goed doen. Ik ben er blij mee. En het leerde me dat je altijd mag hopen, ook als je omgeving dit niet realistisch vindt.

Ik hoop nog steeds op min of meer volledige genezing. Ik hoop te stoppen met de medicijnen, of ze in ieder geval drastisch te kunnen minderen. Ik hoop dat ik ooit dat derde kindje zal kunnen dragen. Ik hoop op een leven dat niet geregeerd wordt door deze ziekte. Die hoop helpt me door de dagen zonder energie. Door de talloze momenten op een dag dat ik bijna omval door een lage bloeddruk. Door de momenten van angst, als ik hartkloppingen heb of een zeldzame keer ‘s nachts alleen thuis ben met de meisjes. Door de momenten dat ik onrust voel over mijn werk, en hoe dat nu verder moet met die enge corona. Door de onzekerheid die een keuring bij het UWV met zich meebrengt. Door de apotheek-momenten, als ik met opgeheven hoofd mijn bestelling doe, het gevoel van schaamte over mijn falend lijf onderdrukkend. 

Hoop. Dát is mijn perspectief.

You May Also Like

Chronisch ziek; hoe is dat voor je relatie?

Hoe vertellen we het de kinderen

Werken

Ontsnappen

6 thoughts on “Hoop”

  1. Lieve Joanne, hoop is een onmisbaar element in ons leven. geloof, Hoop en Liefde. Geloof in jezelf, geloof dat het beter wordt etc etc, de hoop heb je zelf net omschreven. Dan blijft de liefde over, en zonder liefde bestaat er geen hoop of geloof. Een sterke drie-eenheid die ons door moeilijke tijden, momenten en omstandigheden kan heen helpen en dat geeft hoop.
    Hou vast aan je geloof dat alles goed komt en het zal zo zijn..

  2. Lieve Joanne,
    Hoop doet leven, vertrouwen in je eigen lijf moet weer terug komen en dat mag je hopen en dat geeft kracht.
    Dikke knuffels 😘

  3. Lieve Joanne
    Wat positief en levenskracht dat jij vanuit hoop en perspectief kansen ziet en deze pakt. Ik wens jou veel kracht en liefde toe om jouw leven met Joris en de meisjes zo goed mogelijk te kunnen leven.

    Liefs Paulien en Jaap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.