Hoe vertellen we het de kinderen

De oudste was nog net geen 3, de jongste bijna 1 toen ik de diagnose kreeg. Tijd om na te denken over hoe we het ze zouden vertellen was er niet echt. Ik kreeg een zichtbare holter mee na mijn eerste afspraak in het AMC. We vertelden dus dat mijn hart het niet goed deed. Dat ik medicijnen moest slikken. De oudste vroeg of ze mocht kijken naar de holter, de jongste frummelde wat aan de draden tijdens het drinken.

Toen ik een paar dagen later middenin de nacht opgenomen werd op de hartbewaking, kwamen ze de dag erna op bezoek. Even onwennig, mama aan allerlei lijnen op zo’n bed. Maar ze pasten zich snel aan, we lazen boekjes en ze speelden. Toen brak het moment van afscheid aan. De oudste begon te huilen, wilde me niet loslaten. En ik huilde mee. Zei dat ik het ook zo moeilijk vond. Dat ik ook veel liever mee naar huis wilde. Maar dat het nu niet kon. Dat we konden bellen wanneer ze wilde, dat ze morgen weer langs kon komen. Maar dat we nu echt afscheid moesten nemen. En dat werkte. Dat afscheid dan, want het facetimen wat ons zo’n goed idee leek, was juist voor de jongste niet te doen. Denken dat mama er weer is, maar dan toch alleen op een schermpje, zorgde voor hartverscheurend huilen. Dat schaften we dus maar snel weer af. Maar elke dag kwamen ze met z’n drieën langs, geen ander bezoek, geen telefoon. En dan speelden ze een uur of twee op mijn kamer. Zo ontzettend fijn, en zo ontzettend nodig, voor ons allemaal.

Voor ons is het juist die openheid die werkt. Toen de oudste zei dat ze graag nog een baby wil, een zusje, of toch een broertje ‘want dan heb ik allebei’, vertelde ik haar dat wij dat ook graag willen. Maar dat we moeten afwachten of het ook echt gaat gebeuren, want dat mijn hart eerst beter moet worden. Een uitleg die ze prima begrijpt, zo bleek toen ze dit heel precies uitlegde aan een willekeurige onbekende op straat. 

In hun dagelijks leven is mijn hartziekte niet echt gespreksonderwerp meer. Ze merken nauwelijks dat ik niet alles kan, vinden het normaal dat ik soms even niet meedoe ‘omdat ik pauze heb’. Ze gaan wel eens mee naar het ziekenhuis en kijken dan geïnteresseerd hoe er bloed geprikt wordt (‘niet bij mij he mama?’). Beide zullen ze later geen herinneringen hebben aan mijn gezonde zelf. Soms word ik daar verdrietig van, van dat idee. En tegelijk besef ik me dat er zoveel is wat ik in sneltreinvaart geleerd heb afgelopen jaren. Lessen die ik anders niet (nu al) had geleerd, zonder de stok van een energieslurpende ziekte achter de deur. En dan zie ik de oudste, middenin haar rollenspel; bellend op de fiets met 4 poppen onder haar arm op weg naar de creche. Ze levert ze af, het standaard repertoire is nu dat ze gaat werken. Maar vandaag niet, ze gaat naar huis zegt ze, om ‘even uit te rusten’. En dan kan ik niet anders dan glimlachen. Om de lessen die via mijn hartziekte bij hen terecht komen. Zij komen er wel.

You May Also Like

Chronisch ziek; hoe is dat voor je relatie?

Hoop

Werken

Ontsnappen

4 thoughts on “Hoe vertellen we het de kinderen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.