Chronisch ziek; hoe is dat voor je relatie?

Het was een zeldzaam warme dag, die twaalfde juli in 2014. We stonden in de tuin van het huis waar Joris opgroeide, omringd door onze liefste mensen. Mijn vriendin-met-gitaar had onder de oude iep ‘heelal van jouw hart’ gezongen. Mijn andere vriendin zou zo ‘verdwalen’ zingen, spelend op de oude piano van Joris’ ouders. Ik kan het dromen, woord voor woord, wat ik tegen Joris zei in onze geloften. Hier een ...

Read More

Hoop

“Ik moet nog wat berekeningen doen, maar denk niet dat je achteruit gegaan bent”, zegt de laborant die een echo van mijn hart maakt. Als ik het ziekenhuis uitloop, denk ik aan hoe alles afhangt van je perspectief. Zijn woorden goedbedoeld en geruststellend. Maar ik vroeg me vooral af hoeveel ik vooruit gegaan zou zijn. “Hoe is het met je?”. Een moeilijk te beantwoorden vraag. Goed, als je kijkt naar alles wat ik ...

Read More

Werken

Begin van dit jaar, pre-corona.  Een assistente die achter haar balie vandaan stormt om me te knuffelen, een verbaasde patient als getuige. ‘Hij staat je nog steeds goed‘, zegt mijn opleider als ik binnenkom in mijn witte jas. De eerste paar keer nam ik alle tijd voor iedereen. Om te vertellen hoe het met me ging. Over hoe gek het was er weer te zijn, na alles wat er gebeurd was. ...

Read More

Ontsnappen

Soms grijpt het me ineens naar de keel. Benauwt het me. Dat dit het nu is. Voor mij, voor ons. Leven met een haperend hart. Een ziekte die zich niks aantrekt van ambities, van graag willen, van je best doen.  Een zaterdagavond op de bank. Mijn buik is zo bol als toen er een baby van 20 weken in zat. Oedeem (vocht). Dat zit bij mij nooit in mijn benen, altijd ...

Read More

Reality check

Ik dacht er ineens aan terug. Aan hoe het voelde, die weken rondom de diagnose.  Aan hoe ik op een bankje zat aan de Spuistraat, afscheid genomen van mijn werk, de kindjes naar de creche. Aan hoe ontheemd ik me voelde en tot rust kwam tegelijkertijd. Dat het me verbaasde dat ik me niet meteen verveelde. Toen de diagnose die alles verklaarde. Voordat ik startte met de medicijnen had mijn lichaam ...

Read More

Quarantaine

Voetstappen op de trap. Een klop op de deur, koffie. Gaat het roep ik nog snel, maar de voetstappen gaan alweer omhoog, op weg om te poetsen, troosten, zorgen. Wekenlang was het andersom. Werkte hij, zorgde ik. Nooit eerder was dat zo geweest. Niet alle dagen. Week in, week uit. Behalve misschien de eerste weken nadat ik stopte met mijn werk. Toen ik nog dacht dat ik wat rust nodig had, ...

Read More

Boos

Gedachten als ‘waarom ik’ of 'het is niet eerlijk’ zijn me vreemd. Dat is geen verdienste, ik heb ze gewoon niet. Maar soms ben ik boos. Ziedend, witheet, ook wel eens. En zonder uitzondering is dat op een moment waarop ik het niet had verwacht. Waarop ik als buitenstaander, of als arts, gedacht zou hebben ‘waarom in hemelsnaam?’. Het was de derde dag van mijn opname op de hartbewaking rondom de ...

Read More

Vertrouwen

Het vertrouwen komt langzaam terug. Het gekmakende gebonk van mijn hart die eerste maanden. De overslagen. De constante herinnering dat er iets hapert aan dat vitale orgaan. Het orgaan dat je in leven houdt zonder dat je je daar bewust van bent. Ik heb er zelden last meer van. En de keren dat het er nog wel is, voelen als een dankbare ‘reminder’. Om niet te vergeten hoe weldadig de rust ...

Read More

Ingesleten gedragspatronen

Het is een beetje stil geweest hier. Zo stil dat er op mijn Instagram-account berichtjes binnen kwamen met de vraag of het wel goed met me gaat. Het antwoord is; ja het gaat goed. Heel goed eigenlijk. Ik voel me nog steeds elke week beter. Ik kan steeds meer. Ik loop ook nog steeds tegen mijn grenzen aan. Gewoon dus eigenlijk, het leven van een hartpatiënt. Waarom het dan toch ...

Read More