Diagnose gemist

Het is het voorjaar van 2018. ‘Moet ik me niet eerst laten nakijken, voordat ik mijn baan opzeg?’, vraag ik Joris meer dan eens. ‘Straks heb ik iets ergs’. Een vreemde vraag, achteraf. Het zegt me dat ik het ergens wel voelde, dat er iets niet klopte. Zoveel beter was het geweest als we het eerder hadden ontdekt. Beter voor mijn hart. En beter voor mij, omdat het me een zwaar ...

Read More

Lekker dagje vrij vandaag?

‘Lekker dagje vrij vandaag?’, vraagt A, die sinds kort mijn wenkbrauwen doet. De vraag overvalt me een beetje, ik mompel iets dat meer lijkt op ‘ja’ dan op ‘nou ik ben al vier maanden thuis, ziektewet, hartspierziekte’. Later vraag ik me af waarom ik het niet gewoon zeg. Het is meer dan het niet meteen willen droppen van een bom onder het gesprek. Het heeft ook te maken met schaamte. ...

Read More

Soms voel ik me weer even mezelf

Gisteravond. Ik sta groente te snijden aan het aanrecht. Mijn jongste van net één jaar is op een te hoge kruk geklommen en staat naast me. Ze zet het vergiet op haar hoofd. Mijn peuter van drie heeft er een stoeltje bijgesleept en maakt zich klaar om de keukenrol uit te gaan rollen. De muziek staat aan. We zingen mee terwijl de paella pruttelt in de pan. Ik voel me...gewoon ...

Read More

Mijn blog en ik: dit beloof ik mezelf. En het laatste nieuws.

Ik ga het doen. Ik blijf opschrijven wat ik meemaak. En daarna ga ik het met jullie delen. Hier, op mijn blog. Ik vind het een beetje spannend. Het voelt ergens ook raar, mijn kwetsbare verhalen zo in de openbaarheid. Desondanks, ik ga het doen. En dit beloof ik mezelf. Ik schrijf om deze periode in ons leven vast te leggen. Voor mezelf, als verwerking en aangenaam tijdverdrijf. En voor mijn ...

Read More

Een bizarre wending: van chirurg in opleiding naar hartpatiënt.

Amsterdam, oktober 2018. Het is donker en koud. Onze auto zoeft over de verlaten ring. ‘Hier eraf?’ vraagt Joris. Ja, deze afslag, daar in het verte ligt de bunker. Een obscure parkeerplaats, een nutteloos op-en-neer met een lift want de hoofdingang is natuurlijk dicht. Een licht sarcastische blik van de balie dame op de SEH. ‘Eh de hartbewaking wil je heen? En daar word je verwacht?’. Sinds de diagnose drie dagen ...

Read More

Terugblik

'Ze zijn niet voor niets geweest, deze jaren'. Ik heb het van veel mensen gehoord de afgelopen tijd. Ik vermoed dat deze zin voortkomt uit de wens me moed in te spreken, of gerust te stellen. Ik ben nog overweldigd, van alle steun die ik gekregen heb. Al was geruststelling op dit gebied niet echt nodig. Ik heb van alles gevoeld in dit proces, maar eigenlijk nooit dat de afgelopen jaren ...

Read More

En nu echt

Ik ging dus stoppen, bedacht ik daar in bad. Eenmaal alles opgeschreven, wil ik champagne kopen. Twee flessen maar meteen, dan kunnen we eerst een proefflesje drinken. Kleine flesjes, dat ook, want borstvoeding. En een slag om de arm. De avond gaat op aan spitsuur met twee kleine meisjes. En ach, misschien moet ik er toch nog een nachtje over slapen. Er gaan een paar dagen voorbij. Dan zitten Joris en ik ...

Read More

Ik kon het. Maar ik deed het niet.

In bad. Op maandagmiddag. Een bewolkte dag, met van dat net-niet-weer. Twee meisjes spelen op de crèche aan de overkant. Een rusteloze ochtend ligt achter me, met pogingen tot afspreken en internet afstruinen op zoek naar verhalen van mensen die ik niet ken. Als ik alleen maar verhalen lees waarvan ik wil huilen, weet ik het. Om het besluit te kunnen nemen, moest ik alleen zijn. Eindelijk komen de tranen. ...

Read More